Govor ministra kulture Branislava Mićunovića na otvaranju retrospektivne izložbe Aleksandra Aca Prijića
Sa poslijeratnom generacijom likovnih stvaralaca započeo je proces uspona i razvoja crnogorske savremene umjetnosti. Nov realitet, ishodovan obnovom državnog subjektiviteta, socijalnom i nacionalnom emancipacijom, gradio je klimu euforičnog dinamizma u vaspostavljanju i afirmaciji autentičnih kulturno-umjetničkih vrijednosti. Izraz je to nastojanja da se umjetnički izrazi nova nacionalna situacija, da se sačuva svoja prirodna, kulturna i socijalna boja. Tom vremenu poleta, entuzijazma i traženja pripadao je slikar Aleksandar Prijić, jedna od najmarkantnijih pojava crnogorskog slikarstva 20. vijeka. Likovno obrazovanje stekao je, poslije rata, na Cetinju, prvo u Ateljeu Ministarstva prosvjete, a potom u kontaktu i uz rad sa Milom Milunovićem i Petrom Lubardom. Njegovo ime vezano je za formiranje značajnih likovnih i muzejskih institucija u Crnoj Gori. Bio je direktor muzeja NOB-a na Cetinju, direktor i osnivač Moderne galerije u Titogradu. Jedan je od osnivača ULUCG-a 1946. i SULUJ-a. Bio je član prve crnogorske likovne grupe Trojica. Studijski je boravio u Italiji, Grčkoj i Francuskoj. Imao je brojne samostalne i grupne izložbe u zemlji i inostranstvu. Bio je dopisni član CANU i potpredsjednik njenog odjeljenja za likovnu umjetnost. Dobitnik je značajnih nagrada za likovno stvaralaštvo i za društveno-politički rad.
Njegov plodni stvaralački put možemo pratiti više od četiri decenije. On je započeo onda kada su utemeljeni moderni postulati crnogorskog slikarstva sredinom 20. vijeka, a završen 80-tih godina u atmosferi otvaranja novih postmodernističkih prostora likovnog izražavanja.
Pod uplivom Lubardinog ekspresionizma i Milunovićevog osavremenjenog klasicizma radi generacija slikara, u kojoj se aktivizmom i individualitetom izdvaja figura fantaste i racionaliste istodobno – Aleksandra Aca Prijića.
Gradeći autonomnost likovnog riječnika postupno je izlazio iz silovite i velike orbite majstora slikarstva, u čijim ateljeima je iniciran u svijet umjetnosti. Prijić usavršava samoniklu darovitost in continuo- osjećanje intimiteta, jaka slikarska vizija i koloristički senzibilitet, ekspliciraju se na početku stvaralačke avanture ovog autora. On nije zapao u puki eklekticizam, u epigonstvo, već je kao samosvjesni individuum znao vremenom da stekne i odbrani estetsku nezavisnost i stvaralački dignitet. Doista, njegov stvaralački i životni kredo najbolje se može iskazati Bodlerovom sentencijom : „Da umjetnik nikom nije odgovoran do sebi samome, da je sam sebi kralj , sveštenik i Bog.“
Kaleidoskop pejzaža Skadarskog jezera, magičnom snagom je opio Aleksandra Prijića, rezultirajući neizmjernim varijacijama ove prirodne arabeske. On stvara u različitim tehnikama (ulje, pastel, tempera, akvarel) deskriptivne i apstraktne panorame planinskih predjela i Primorja, sa fantastikom oblika flore tla i morskog dna. U duhovnom i umjetničkom stapanju s crnogorskim pejzažom, manirom koji ide od ekspresionizma ka nadrealizmu, ovaj impulsivni i vitalni stvaraoc širokih istraživanja, ostvario je impresivan opus jedinstvenog umjetničkog integriteta. Uistinu, njegovo djelo je ovaploćenje Engrovog stava da slikarstvo nije umjetnost već da je slikarstvo duh. Aco Prijić je relativno rano zatvorio svoj životni i stvaralački krug, no uspio je da za sobom ostavi kapitalno djelo trajne vrijednosti u nacionalnoj umjetnosti i kulturi.
Čestitajući jublej 50 godišnje misije Moderne galerije u Titogradu I Podgorici čiji je utemeljivač i dugogodišnji direktor Aco Prijić, čestitajući svima koji su učestvovali u ovom projektu, izložbu proglašavam otvorenom.
